skip to Main Content

OPINIE De Maastrichtse maat staat onder druk

OPINIE De Maastrichtse Maat Staat Onder Druk

Maastricht staat aan de vooravond van een ingrijpende bezuinigingsoperatie, waarover het laatste woord nog niet gevallen is. Burgers die aangewezen zijn op hulp en ondersteuning van de gemeente, moeten deze blijven krijgen, vindt SPM-fractievoorzitter John Steijns. Het neemt niet weg dat er lastige keuzes zullen moeten worden gemaakt. Pijnlijke ingrepen zijn wellicht niet uit te sluiten.

Door John Steijns

De Maastrichtse gemeenteraad werd in november geconfronteerd met een schrikbarend oplopend tekort binnen het Sociaal Domein. Bijna alle gemeenten in Nederland kampen met een financieel tekort. Kon Maastricht de voorbije jaren het tekort – opgelopen tot tien miljoen euro – nog opvangen door het aanspreken van reserves en onverwachte meevallers; nu is het punt bereikt dat ons als gemeente het water aan de lippen staat. Een ontwikkeling die bij zowel het college van burgemeester en wethouders als de gemeenteraad is ingeslagen als een bom. Voor de gemeenteraad was het uit de klauwen lopende tekort aanleiding om het college de opdracht om accountants- en adviesbureau KPMG een gedegen onderzoek te laten doen.

Kwaliteit als uitgangspunt

Vanaf de invoering per 1 januari 2015 van de ‘drie decentralisaties’ (WMO, jeugdzorg en Participatiewet), waarbij de verantwoordelijkheid en uitvoering werd overgeheveld van het Rijk naar de gemeenten, heeft de Senioren Partij Maastricht bij het verlenen van zorg steeds ‘de kwaliteit’ als uitgangspunt genomen. Burgers die afhankelijk zijn van zorg zouden altijd datgene moeten krijgen wat zij nodig hebben, zelfs als dit zou leiden tot extra uitgaven voor de gemeente.

Ruimhartige toepassing

De gemeenteraad heeft unaniem gekozen voor het garanderen van continuïteit van zorg voor de zorgvrager. En middels bovenwettelijke maatregelen – zeg maar een wat ruimhartiger toepassing van de wettelijke verplichtingen – konden ook inwoners met een inkomen dichtbij het wettelijk sociaal minimum ervan verzekerd zijn dat zij niet ‘door het ijs’ zouden zakken. In 2017 werd dit uitgangspunt – ook wel ‘de Maastrichtse maat’ genoemd – nogmaals door de gemeenteraad vastgesteld.

Minder rijksinkomsten

Minder rijksinkomsten en stijgende uitgaven als gevolg van een toenemende vraag zijn oorzaak voor het oplopend tekort  Zo is het jeugdhulpgebruik sinds 2016 (zorg in natura en PGB) met 12% gegroeid. Het aantal beschikkingen voor WMO-gebruik laat een stijging zien van ruim 8%, en de verwachting is dat de vraag als gevolg van de vergrijzing de komende jaren alleen nog maar zal toenemen.

Rijksoverheid aan zet?

De vraag die vandaag de dag centraal staat luidt dan ook: ‘Hoe kan dit financiële probleem worden aangepakt?’ Is flink bezuinigen de komende jaren de oplossing? Moet het mes worden gezet in niet-wettelijke taken? Kan de gemeentelijke bedrijfsvoering efficiënter? Is er een mogelijkheid voor inkomstenverhoging? En kunnen pijnlijke ingrepen worden voorkomen? Een vraag die ook opdoemt is in hoeverre de landelijke overheid (de hoofdveroorzaker van de totale problematiek) op haar schreden dient terug te keren? Was het niet Rutte-III die de gemeenten een giga-groei van het gemeentefonds in het vooruitzicht stelde? De werkelijkheid is dat alle budgetten telkens naar beneden werden bijgesteld! Over menselijke maat gesproken.

 

Back To Top
×Close search
Zoeken