skip to Main Content

OPINIE Hoogste tijd om het leed van de Molukkers in Nederland te erkennen

OPINIE Hoogste Tijd Om Het Leed Van De Molukkers In Nederland Te Erkennen

Elf burgemeesters van Nederlandse gemeenten met een grote Molukse gemeenschap, hebben de afgelopen week de Nederlandse regering opgeroepen om het leed dat de Molukkers na de onafhankelijkheid van Indonesië is aangedaan te erkennen. SPM-burgerraadslid Ria Makatita-Hendrix is getrouwd met een Molukker van de tweede generatie. Zij kent als geen ander de pijn en het verdriet waar de gemeenschap al zeventig jaar mee kampt. Ze vraagt burgemeester Penn-te Strake zich bij het initiatief van haar collega-burgemeesters aan te sluiten.

Ria Makatita-Hendrix

Deze maand is het 70 jaar geleden dat groepen Molukse KNIL-militairen in Nederland arriveerden. Dit historische feit wordt in de Molukse gemeenschap op allerlei manieren herdacht. De Molukkers wachten tot op de dag van vandaag op erkenning voor hetgeen hun is aangedaan: een niet ingeloste belofte terug te kunnen keren naar de Molukken en het leed wat dit veroorzaakt heeft.

Enkele burgemeesters van steden met een Molukse wijk of Molukse gemeenschap hebben het initiatief genomen het nieuwe kabinet aan te spreken om het leed te erkennen dat de Molukse ex-KNIL militairen en hun gezinnen is aangedaan en er zorg voor te dragen dat deze geschiedenis wordt verteld. Ook nu nog wordt dit leed door velen gevoeld. Ik vraag onze burgemeester van Maastricht – de stad heeft sinds 1961 een Molukse wijk – zich bij dit initiatief aan te sluiten.

De drie maanden werden er zes, zes maanden werden er twaalf, maanden werden jaren. Uiteindelijk zijn de Molukkers al zeventig jaar in Nederland.

In totaal kwamen 12.500 Molukkers naar Nederland. Molukse mannen met hun gezinnen. Deze mannen hadden in het leger gevochten voor de Nederlandse vlag en nadat deze strijd verloren was en Indonesië de onafhankelijkheid had uitgeroepen werden zij per boot naar Nederland gebracht. De bedoeling was dat zij een korte periode in Nederland zouden verblijven en dat ze na enkele maanden weer terug konden keren naar hun thuis, de Molukken, een eilandengroep in het oosten van de Indische archipel.

De terugkeer naar de Molukken bleek echter ingewikkeld. De drie maanden werden er zes, zes maanden werden er twaalf, maanden werden jaren. Uiteindelijk zijn de Molukkers al zeventig jaar in Nederland. De Molukkers zijn door de Nederlandse staat in Molukse wijken geplaatst. De Molukse wijk in Maastricht bestaat sinds 1961. Voor deze tijd woonden de Molukkers in diverse plaatsen in Nederland, in kampen of een klooster zoals in Rijckholt. De Molukkers hadden toen al een reis door Nederland achter de rug, vanuit voormalige concentratiekampen en andere opvangplekken naar uiteindelijk de voor hen gebouwde wijken. Telkens dachten zij terug te kunnen keren naar hun vaderland, de Molukken. De koffers stonden steeds ingepakt klaar om deze terugreis te kunnen maken.

Onder de Molukkers kwam langzaamaan het besef dat hun verblijf hier niet tijdelijk was. De wijken bleven bestaan, de hechte gemeenschap integreerde langzaamaan in de Nederlandse samenleving, de mannen gingen werken, de kinderen naar school. De Molukse wijken waren een veilige haven waar de cultuur, de saamhorigheid, het samen leven, het samen vieren en het samen rouwen centraal stond en nog steeds staat.

Het leven in de Molukse wijk heeft mij laten ervaren wat er leeft onder de Molukse bevolking. De heimwee naar de Molukken, hun vaderland

Zelf woon ik sinds dertig jaar in de Molukse wijk in Maastricht. Samen met mijn echtgenoot, een man van de tweede generatie Molukkers. Ik heb de mensen van de eerste generatie mogen ontmoeten, onder wie de ouders van mijn man. Onlangs is de laatste Molukse tante van deze eerste generatie overleden.

Het leven in de Molukse wijk heeft mij laten ervaren wat er leeft onder de Molukse bevolking. De heimwee naar de Molukken, hun vaderland. De pijn en het verdriet waren voelbaar, ook al werd er niet of nauwelijks over gesproken. Het gemis van familie, en ook het gemis van de erkenning door de Nederlands staat voor wat hen is aangedaan.

Tijdens de jaarwisseling van 2018-2019 ben ik met ons gezin op het eiland Ambon geweest en heb ik de prachtige eilandengroep de Molukken mogen verkennen en kennis mogen maken met onze familie daar en hun band met de Molukkers in Nederland. Ik begrijp nu nog beter wat mijn schoonouders en al die andere 12.500 Molukkers hebben moeten achterlaten en hoeveel leed dit veroorzaakt heeft. Deze pijn is overgegaan naar de tweede en zelfs de derde generatie Molukkers.

Na mijn bezoek aan Ambon begrijp ik nog beter wat mijn schoonouders en al die andere 12.500 Molukkers hebben moeten achterlaten

De Molukse wijken zijn belangrijk om de pijn van deze geschiedenis te kunnen delen en samen met elkaar de Molukse cultuur te kunnen behouden en over te kunnen dragen aan de komende generaties.

Ik roep de burgemeester van Maastricht dan ook om behalve het initiatief van de andere burgemeesters mee te ondersteunen het belang van de Molukse wijk in Maastricht te erkennen en het behoud van deze wijk te garanderen zodat de Molukse bevolking hier een klein eigen stukje Molukken heeft.

 

Ria Makatita-Hendrix is burgerraadslid namens de Senioren Partij Maastricht

Back To Top
×Close search
Zoeken